Een verhaal over verloren ouderschap

Mijn dochter geboren 8 november 1997, ik weet het nog als de dag van gisteren. Wat waren we blij met een gezonde meid. Ons leventje kabbelde verder ik werkte voor de nodige leuke dingen bij, dus we hadden het goed. Mijn toenmalige vrouw kwam op een dag met de mededeling dat ze het toch niet meer zo naar haar zin had. Ik moest bepaalde dingen anders doen en misschien had ze in bepaalde dingen wel gelijk. Maar een mens verandert niet in een dag. Maar goed, slecht hadden we het niet. Kerst 2000 kwam ze met de mededeling dat ze wilde scheiden. We hebben gepraat met vrienden erbij we zouden het toch nog proberen. Een dag of wat later kwam ze toch dat ze definitief wilde scheiden. Je wereld stort op zo’n moment in. Maar voor het kind wilde we het toch in goede harmonie regelen. Of ik zou haar uitkopen en dan zou zij een huisje kopen die ik dan voor haar op zou knappen. Of we verkochten de hele boel. En we zouden samen voor Carolien zorgen ik had continu diensten dat zou goed te combineren zijn. Dit ging tot zover goed tot het moment dat ze een advocaat geregeld had, mevr M Dumont.

Een advocaat zou in dit soort zaken alleen maar moeten bemiddelen. Want de moeilijkheden begonnen en beginnen vaak bij advocaten die onredelijke eisen stellen. En daarbij elk belang van alle partijen uit het oog verliezen. Met deze zaak zijn alle partijen beschadigt. Ze kwam met een alimentatie eis van 2400,- toen nog guldens. Ik vroeg of ze gek geworden was ik verdiende iets van rond de 3000,- gulden plus nog wat toeslagen. Ik moest toch ook verder met mijn leven. We hebben ook het idee dat dit niet alleen mijn ex vrouw haar strijd is maar dat dit een prestige strijd is geworden van mevr M Dumont. Afijn vanaf dat moment begon de ellende en de ruzies.Er waren bepaalde omstandigheden waardoor het vertrouwen radicaal de grond in geboord werd. Ik heb toen een ander slot op de deur gezet wetende dat ze toch wel bij haar moeder terecht kon. Vanaf toen zag ik mijn dochter niet meer regelmatig,  of alleen op een zaterdag 1keer in de 2 weken van 10 tot 5 uur.  Mijn exvrouw was er nog niet aan toe om haar dochter te missen Niemand heeft zich ooit afgevraagd of ik mijn dochter kan missen of zij mij. Ik heb ze wel een aantal weekenden gehad en een keer meegenomen op vakantie naar disney parijs maar dat ging niet zonder strijd en zitting. Ik kreeg een nieuwe relatie en dat liep ook niet lekker en toen kwam de dag dat ik Carolien ging halen en ze niet mee wilde. Ik pakte ze beet en zei je ga wel mee ze huilde en gilde en toen hebben de buren de politie gebeld dat ik mijn kind ontvoerde.

Dit was voor mij het moment dat ik afstand nam. Dit om Carolien rust te gunnen en om zelf op verhaal te komen. Wel heb ik geprobeerd om telefonisch contact te houden, maar er werd elke keer niet opgenomen. Als ik haar wilde halen werd er niet open gedaan. Alle contact was vanaf dat moment verbroken dit was maart 2003. In juli 2004 leerde ik mijn huidige vrouw kennen. Zij nam 4 kinderen mee uit een eerder huwelijk het klikte goed en we woonden al snel samen. 8 november hebben we gebeld naar Carolien omdat ze jarig was, geen gehoor. Dus zijn we naar haar school geweest om haar te feliciteren en om een cadeau te geven. Dit was een ervaring met een goud randje. Ze was blij om mij te zien en ze vloog me in de armen. We moesten voor een herberekening een zitting aanvragen want mijn lasten waren flink gestegen.We hebben met deze zitting gelijk de omgang met Carolien meegenomen. Er moest omgang tot stand gebracht worden en 15 juni was het zo ver. Ze mocht niet mijn vrouw en kinderen zien maar de klik was goed en het leek haar wel leuk om naar papa’s huis te gaan. Ik zei, Marleen en de kinderen zijn ook thuis vind je dat niet erg. Nou dat vond ze dus niet erg, dit was de tweede dag met een goud randje. Ik vertelde haar dat papa ging trouwen en het leek haar ook leuk om er bij te zijn. Haar moeder had gezegd, je ken er niemand en papa heb geen tijd voor je, als je naar huis wilt kan niemand je thuis brengen. Ik zei dat dit geen probleem was dus gingen we het samen vragen. Hier was Mijn exvrouw het niet mee eens en ze werd boos omdat ze vond dat ik me niet aan de afspraken hield en het contact werd weer verbroken

In juli 2005 zijn we getrouwd zonder Carolien erbij. Weer hebben we een zitting aangevraagd en weer zijn we in het gelijk gesteld er moest omgang komen. De afspraken zijn vastgezet door de rechter en zo kwam er weer omgang. Drie keer was het helemaal te gek maar bij de vierde keer kwam er een kentering. Ze kwam met verhalen dat ik ze uit huis gezet had en dat ik van ze gestolen had en dat ze een cadeau kreeg als ze twaalf werd. Ik vroeg wat dan? Ik krijg naamsverandering dan krijg ik de naam van mijn moeder. En ze wilde ook geen omgang meer. Ik zei dat wat er allemaal gebeurt is iets tussen haar moeder en mij was en dat zij daar buiten stond. En dat ze daar niet mee belast diende te worden. Maar ze wilde naar huis. De details zal ik iedereen maar besparen maar steeds weer ging ik haar halen. Steeds werd ze boos en dan ging ze schreeuwen. En dat werd naar mijn idee te belastend voor haar, dus zouden we telefonisch contact houden. De telefoon werd niet meer beantwoord en zo was ik het contact weer kwijt. Inmiddels heeft ze een zusje erbij (Fleur) als ze dit toch kon meemaken. We hebben een geweldig warm gezin waar vooral de liefde voor elkaar centraal staat. En ook hebben de kinderen een goed contact met hun vader. Ze mogen van hun vader houden maar ook van mij waardoor ze gelukkig kunnen zijn en evenwichtig opgroeien.

We hadden via de rechter iemand van jeugdzorg gesproken en die zei als het niet lukt kun je een af spraak maken. Dit hebben we gedaan; weer geen reactie. Ze was naar de schoolmaatschappelijk werkster gegaan. Deze mevrouw rodriqeuz was het niet helemaal duidelijk waarom Carolien niet wilde en belde mij op om een afspraak te maken. Dikke pluim voor deze mevrouw. Na ons verhaal vielen er wat dingen op z'n plaats en ze verwees ons door naar jeugdzorg. Na vier maanden waren we aan de beurt. Ze hadden mijn exvrouw benadert maar ze zei doodleuk dat Carolien haar vader niet meer zag en dat er nu rust was, dus verdere hulp was niet meer nodig. En weer sta je met lege handen. We overwegen weer een zitting zodat we hulp krijgen van de kinderbescherming en dat omgang opgelegd word middels een dwangsom. Jammer want we zijn steeds voor een goede verstandshouding gegaan. Tientallen brieven hebben we geschreven om tot een oplossing te komen.Eigenlijk moet er in de wet wat veranderen, bijvoorbeeld als de moeder niet zorgt voor een goede omgang, het kind naar de vader gaat en dat de vader dan de kans krijgt om wel een goede omgang te bestendigen met de moeder. Welke moeder kiest dan geen eieren voor hun geld.

Mijn vrouw heeft haar nog het volgende geschreven. Soms is het verleden leren voor de toekomst. Omdat je het achteraf allemaal anders had willen doen.Als je dat kan zien en aanvaarden, pas dan kan je het verleden loslaten en laat je liefde toe in je hart. Dan kun je je leven ten volste leven. En zo ook de zuiverste vorm van liefde doorgeven aan je kind. Zonder enig zelfbelang. Dit wensen we jou en Carolien toe.

Meer over dit onderwerp kijk bij ouders on line of zoek op oudervervreemdingssyndroom of passyndroom.